صداي وحشتناك رعد وبرق و خيابان خيس از باران شبانه

درختهای خیس وخاک باران  خورده . . . نوازش دستهای باران به روی صورتم  

هواي سرد و دل گرفته ي من ...

من و بي پناهي و باران ...

كاش مي شد رفت تا در مه گم شد چقدر دلم گرفت امروز ...

خدايا تو عادلي مگه نه ؟

چرا ؟؟؟

يكي اينجا براي شام شب از صبح تا شب زحمت مي كشه

 شب خسته شرمنده بچه بر مي گرده يكي شب تا صبح به فكر غذاي سگ بشمالوشه. . .

يكي شبا تومان  تومان پولاي قلكشو مي شماره

تا بتونه كرايه خونشو بده يكي شبا اسكونت پولاشو با پول شمارم نمي رسه بشماره ...

يكي دل خوشيش تو بچگي دوچرخه بود  الان روياش شده پرايد

 يكي پول لاستيك ماشينش اندازه آرزوي اونه ...

يكي دلش و خوش كرده به دختر همسايه ولي شرمش مي ياد

 بگه يكي هر شب بين ۳۰ تا دختر بالا و بايين مي بره و شرمش نمي ياد ...

يكي اين ور دنيا اين همه درد داره  يكي اون ور دنيا فقط پولو مي شناسه ...

يكي زحمت مي كشه به هيچ جا نمي رسه يكي به زحمت به همه جا مي رسه

يكي با كفش باره مي ره مدرسه ... يكي ....

يكي  . . . يكي ... واين همه يكي ها چرا ... ؟

خدا !!! چقدر دلم گرفته از اين همه ظلم از اين همه بي عدالتي

 دلم مي سوزد براي بچه ي ۷ ساله اي كه هر روز دست گداييش دراز است ...

خدايا دلم مي سوزد براي كسايي كه حتي محتاج نان شب هستند ...

خدايا دلم گرفته ...

شرشر بارون و داغي اشك به روي گونه هايم

شايد زير باران خدايا تو صدايم را بهتر مي شنوي ...

چرا !!!

پی نوشت های بی ربط !!! . . .

سلام به همه ی دوستای گلم و یه تشکر ویژه از همه ی شما که تو نظرات واقعا منو شرمنده کردید ...

:خدایا خودت آرامش را بر دلم حکمفرما کن ... خدایا تو بزرگی کمکم کن

 :هیچ انسانی دوست ندارد بمیرد، اما همه آنها دوست دارند به " بهشت " بروند...
اما ای انسانها... برای رفتن به " بهشت " ... اول باید مرد

: مترسک ناز می کند کلاغ ها فریاد می زنند و من سکوت می کنم....

این مزرعه ی زندگی من است خشک و بی نشان . . . 

عشق تو برایم رویایی شیرین است،
رویایی که نه در آن، که با آن زندگی می کنم.

کنارم بخوابو به دورم بتابو
از این لب بنوش چو تشنه که آبو
گل آتشی تو حرارت منم من
که دیوانه‌ی بی‌قرارت منم من
خدا دوست دارد لبی که ببوسد
نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد
 خدا دوست دارد من و تو بخندیم
نه در جاهلیت بپوسیم، بگندیم ...

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند.آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند.
زن جوان: یواش تر برو، من می ترسم.
مرد جوان: نه، اینجوری خیلی بهتره.
زن جوان: خواهش میکنم ، من خیلی می ترسم.
مرد جوان: خوب، اما اول باید بگی که دوستم داری.
زن جوان: دوستت دارم، حالا میشه یواش تر برونی.
مرد جوان: منو محکم بگیر.
زن جوان: خوب حالا میشه یواش تر بری.
مرد جوان: باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری، آخه نمیتونم راحت برونم، اذیتم میکنه.

روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید. در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد، یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت. مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود. پس بدون اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند. دمی می آید و بازدمی میرود. اما زندگی غیر از این است و ارزش آن در لحظاتی تجلی می یابد که نفس آدمی را می برد.

امروز تولدمه

تولدم مبارک

یک داستان واقعی

اين يک داستان واقعي است که در ژاپن اتفاق افتاده.
شخصي ديوار خانه اش را براي نوسازي خراب مي کرد. خانه هاي ژاپني داراي فضايي خالي بين ديوارهاي چوبي هستند. اين شخص در حين خراب کردن ديوار در بين آن مارمولکي را ديد که ميخي از بيرون به پايش فرو رفته بود.
دلش سوخت و يک لحظه کنجکاو شد. وقتي ميخ را بررسي کرد متعجب شد؛ اين ميخ ده سال پيش، هنگام ساختن خانه کوبيده شده بود!!!
چه اتفاقي افتاده؟
در يک قسمت تاريک بدون حرکت، مارمولک ده سال در چنين موقعيتي زنده مانده!!!
چنين چيزي امکان ندارد و غير قابل تصور است.
متحير از اين مساله کارش را تعطيل و مارمولک را مشاهده کرد.
در اين مدت چکار مي کرده؟ چگونه و چي مي خورده؟
همانطور که به مارمولک نگاه مي کرد يکدفعه مارمولکي ديگر، با غذايي در دهانش ظاهر شد!!!
مرد شديدا منقلب شد.
ده سال مراقبت. چه عشقي! چه عشق قشنگي!!!
اگر موجود به اين کوچکي بتواند عشقی به اين بزرگي داشته باشد پس تصور کنيد ما تا چه حد مي توانيم عاشق شويم، اگر سعي کنيم

بیا تا برویم

      محرمه ...

                           همه کمدهاشون رو زیر و رو می کند تا یه لباس مشکی

                                             پیدا کنند و ۱۰ روزی به تن داشته باشند ...

                                                      برای خیلی ها این کار فقط یه عادته!

                                   مثل یه شعار !! که می تونه پشتش شعور باشه ...

                                                                یا می تونه فقط لقلقه زبون!!!

                              می تونه یه دنیا حرف باشه ... یا یه ژست خالی و پوچ !

امشب خیلی ها ... کمدهاشون رو بیرون می ریزند دنبال یه پیرهن مشکی ...

                                                                            پیرهن رو ولش کن !!

                                   بیا اول گوشه دلهامون یه پارچه سیاه آویزون کنیم ...

                                                                  و در کنارش یه پارچه سرخ ...

                              بیایید امسال بخواهیم این اتفاق به روحمون عرضه بشه.

                                                              بیایید امسال بشنویم و بفهمیم.

                                                     بیایید کمی تخیلمون رو به کار بیندازیم. 

                                 یک کم بیش تر و فراتر از تخیل های فانتزی روزمره مان.

                                     و ادراک کنیم که این روزها چه اتفاقی داره می افته.

   نمی خواهید بگید که این اتفاق بزرگ یک بار در تاریخ افتاد و رفت و تمام شد؟

                          کیه که خوب گوش کنه و نشنوه "هل من ناصر" را هنوز هم؟

    اول:رخصت

                      سیاه می پوشی می آیی می نشینی کنارم کنارش.

       امشب هم میان این همه رنگ سیاه را انتخاب کرده ای سینه را آماده کرده ای.

                             اشک می ریزی سینه می زنی هروله می کنی!

       امروز هم میان این همه جا این خانه را انتخاب کرده ای یا الله گفته ای و آمده ای

                                            نشسته ای این گوشه.

        گوش می دهی ضجه می زنی دعا می کنی بلند می شوی که بروی.

       این بار هم ذکر رفتنت خنده است و گاهی قهقهه خوش آمدید فردا شب هم تشریف بیاورید.

    دوم:غربت

      غربتت را باور کرده ایم غربنش را غربتمان را از او قرابتمان را به او نه.

      غریبش کرده ایم برای غربتش گریه کرده ایم برای غریبیمان قیام کرد.

                             غریبمان می دانست باور نکردیم.

                  باور داریم ایمان آورده ایم تا آخر هم پایش مانده ایم!

    سوم:همت

                                ساکتی! این جا نشسته ای که چه؟!

      آن قدر رفته ای و برگشته ای بین این دسته ها که نمی دانی کجا می روند

                                           چرا می روند؟برای که می روند؟

                               راه بیفت! از کاروان عجیب عقب مانده ای.

                                                بیا تا برویم ...