هیچ چیز!

اینجا نشسته بر سر هر راهی
دیو دروغ و ننگ و ریاکاری
در آسمان تیره نمی بینم
نوری ز صبح روشن بیداری
بگذار تا دوباره شود لبریز
چشمان من، ز دانه شبنمها
رفتم ز خود که پرده براندازم
از چهره پاک حضرت مریم ها

برای تو که می پرستمت!

می دانم صندوقچه قلب من ان قدر بزرگ نیست تا تمام رازهایم را پنهان کند. اصلا دفترچه خاطرات من آن قدر محدود است که جایی برای همه کلمات ندارد.حتی حساب دل ناتوانم را هم دارم.حساب جزرو مدهای گاه و بیگاهش را که چون طغیان کند سر ریز می شود. همه اینها را می دانم. حتی می دانم که تو خوب می دانی کدام فکر روی کدام قسمت ذهن من سنگینی می کند!

تاکنون شده توی کارهایت پیچ بیفتد. آن قدر که کسی را بخواهی نزدیک تر از رگ گردن تا پناهت دهد! سرت را بگذاری روی شانه هایش و تمام حرفهایت را واگویه کنی و گریه کنی؟

امروز شنبه است با خودم فکر می کنم شنبه هایم چقدر قشنگ شده اند. اصلا همه روزهای خدا قشنگ اند. علتش را می دانی؟ خودم خوب نمی دانم شاید بیشتر به این خاطر است که من با نامه هایم با تو حرف می زنم. بی آنکه تو بتوانی برای دلتنگ کردنم همه کلماتی که خدا برای مهربانی کردن آفریده است را به دعوا بکشانی.

حوصله حرفهایم را نداری که هیچ!

با من مدارا نمی کنی که هیچ!

نامه هایم را پاره می کنی که هیچ!

پاره های قلبم را به باد می سپاری که هیچ...!

برای من دیگر چه می ماند؟!

هیچ هیچ هیچ...!

حیدربن ایوب گفت:

در شهر مدینه در محلّه قُبا جمع بودیم. محمدبن زید بن علی معمولاً در ساعت معینی نزد ما می‌آمد؛ ولی این بار تأخیر كرد، به او گفتیم: ‌قربانت گردیم! چه چیز باعث شد كه تأخیر كنی؟ گفت: امام كاظم علیه‌السلام امروز هفده نفر از سادات از جمله مرا، فراخوانده بود و همگی ما را شاهد گرفت كه پسرش علی وصی و وكیل اوست. چه در زنده بودن او و چه بعد از فوتش، و گفتار او (علی) را تماماً در مورد خودش قبول دارد چه به نفع حضرت حكم كند چه بر ضرر ایشان»، سپس محمدبن زید ادامه داد: «حیدر! قسم به خدا كه امروز امامت را برای او قرار داد و شیعیان بعد از ایشان به او معتقد خواهند شد.» حیدر گوید: «گفتم: خداوند او را زنده نگاه خواهد داشت، این چه حرفی است!؟ «محمد گفت: «وقتی او را وصی خود قرار داد یعنی امامت را به او واگذار كرده است»،‌ علی بن حكم گوید: حیدر با شك در امامت حضرت رضا علیه السلام از دنیا رفت.»

صدای پایی که از دور نزدیک می شد من رو به خود آورد،

حس کردم صدای پا آشناست،

این صدا رو بارها شنیده بودم!

ناگهان تمام خاطراتی که فراموش شده بود،

دوباره زنده می شد،

دوباره پریشانی،

دوباره سر در گم ماندن برای زندگی!

یه لحظه چشم هام رو بستم تا بتونم تمام اون خاطرات رو به طور کامل بیاد بیارم!

همین که خواستم افکارم رو متمرکز کنم صدایی بلند رشته افکارم رو پاره کرد.

ـ بلند شو باید با من بیای.

*

*

*